Dit bevallingsverhaal geeft goed weer wat ik cursisten met zwangerschapsyoga leer. Deze moeder heeft alles precies gedaan zoals ze geleerd had. Daardoor heeft ze zelf een fantastische bevalling neer weten te zetten waar ze enorm goed op terug kijkt.

Donderdag 28 februari heb ik vanaf een uurtje of 2 ’s middags met wat regelmaat weeën. Ze zijn nog niet pijnlijk dus nog niks aan de hand. Aangezien mijn man met een zware keelontsteking en koorts op bed ligt, mag het nu van mij eigenlijk nog wel een dagje wachten. Voor alle zekerheid heb ik wel alvast m’n moeder gebeld om te vragen of ze onze dochter voor de zekerheid aan het eind van de middag wil ophalen zodat ze die avond daar kan slapen. Mocht het dan toch doorzetten, hoeven we daar niet meer over na te denken en kan zij ook lekker doorslapen. Ook spreken we af dat als mijn man zijn toestand zo blijft, m’n moeder ook mee gaat naar het ziekenhuis aangezien ik aan mijn man niet veel zal hebben nu. M’n moeder springt nog net geen gat in het plafond!
In het begin van de avond ga ik nog even lekker in bad voor de ontspanning en daarna lekker in bed. De weeën komen dan om de 5 minuten maar nog steeds niet pijnlijk, dus ik heb niet het idee dat het echt al begonnen is. Toch heb ik voor de zekerheid de verloskundige gebeld om advies te vragen voor als het toch verandert. De verloskundige geeft ook aan dat het waarschijnlijk nog steeds voorweeen zijn en ik evt 2 paracetamol kan nemen en lekker gaan slapen. Mocht er verandering zitten in de weeën en als ze pijnlijk worden kan ik gewoon weer bellen en dan komt ze langs. Voor mijn gevoel heeft dat op dat moment ook nog niet zoveel zin. Tegen 23 uur, ik begon uiteraard net een beetje in slaap te vallen, voelde ik de eerste keer pijn bij de wee. Ok, er gaat dus wel wat gebeuren vannacht maar we wachten het af. Ik blijf nog in bed liggen maar kan niet slapen. Daarvoor doen de weeën al te veel zeer. Er zit eerst nog elke keer zo’n 10 minuten tussen, maar langzaamaan komen ze wat sneller achter elkaar en worden ze heftiger. Rond 1 uur ga ik toch maar even uit bed om een beetje heen en weer te lopen. Dat voelt meteen al beter dan plat liggen dus ik vang de weeën hangend over de wasbak in de badkamer op en zo lang ik er een beetje bij heen en weer wiebel is het goed te doen. Ze komen toch wel steeds sneller maar het lijkt me slim om mijn man zo lang mogelijk te laten slapen. Tot iets voor 4 blijf ik dit doen, maar dan komen ze ineens al wel om de 2 a 3 minuten, dus mijn man wakker gemaakt en de verloskundige weer gebeld. Na 2 zinnen moet ik de telefoon van haar aan mijn man geven want tijdens mijn weeën kwam er niet veel meer uit waar zij wat aan had. Ik hoor mijn man zeggen, ja volgens mij zit ze er wel zwaar middenin, maar ik ben net wakker. Gelukkig voelt mijn man zich goed dus we besluiten wel m’n moeder te bellen, maar met de mededeling dat we met z’n tweeën naar het ziekenhuis gaan. De veroskundige komt er meteen aan en ondertussen zet mijn man alles klaar om naar het ziekenhuis te gaan. Toen de verloskundige hier was en even een controle had gedaan konden we meteen naar het ziekenhuis. Tijdens een wee had ik 5 cm ontsluiting. Gelukkig wonen we op 5 minuten afstand van het ziekenhuis, want dat zitten in de auto is wel even een dingetje. Bij het ziekenhuis aangekomen merk ik zelf al dat ik veel “helderder” in m’n hoofd ben dan toen bij de bevalling van onze dochter. We kletsen daar nog een beetje over de kamers en wie er op de kamer naast ons bezig was en ondertussen kan ik de weeën al steunend tegen het bed goed opvangen met de flankenademhaling. Na ongeveer een uur daar te zijn wil de verloskundige even kijken hoe het ervoor staat. Ik merk meteen weer dat zitten en liggen helemaal niet goed voelt. De weeën voelen veel heftiger en kan ze moeilijker opvangen. Na even overleggen besluiten we dat ze de vliezen gaat breken om het een zetje te geven. Eerst twijfelde ik even, maar ik wilde ook niet dat het weer bleef “hangen” zoals bij onze dochter gebeurde dus ik heb gezegd dat het ok is. Daarna ook snel weer van het bed af en ik ben onder de douche gegaan. Ik merk dat het echt heftiger wordt, het is menens. Ik probeer nog op de douchekruk te gaan zitten om te kijken of dat prettig is, maar sta al snel weer op. Ok, heel anders als bij de bevalling van onze dochter dus, waar ik niet van het bed af kon omdat ik gewoon niet op m’n benen kon staan. Eenmaal terug op de kamer krijg ik elke keer te horen dat ik het heel goed doe en zo ontspannen over kom. Dat was de planning, dus so far so good, dacht ik. Ik begin nu ook al een
behoorlijke druk te voelen dus er zit vordering in. Ik voel dat de druk steeds hoger wordt dus ik vraag aan de kraamhulp die er inmiddels ook was wanneer ze gaan kijken hoe het ervoor staat want voor mijn gevoel kan het niet lang meer duren. Zij geeft nog aan dat zodra ik die druk niet meer weg kan ademen het zover moet zijn. Op dat moment heb ik het gevoel dat dat elk moment kan zijn dus ze haalt snel de verloskundige weer op die net even naar het toilet was gegaan. Blijkbaar zagen ze meteen al dat het inderdaad zo ver was want ze hoefde niet uitgebreid te voelen om te weten dat de ontsluiting volledig was. Ze vroeg weer of ik dan nu op bed wilde, maar alles in mij gaf aan dat ik dat niet kon en dat ik moest blijven staan omdat de pijn anders nog heftiger zou worden. Geen probleem! Er werden wat kussens tussen mijn voeten gelegd en mijn man kwam voor me staan zodat ik m’n armen om zijn nek kon slaan en m’n hoofd tegen zijn borst kon duwen. De verloskundige zat er, lekker arbo verantwoord, op haar knieën naast op de grond. Jahoor, daar kwamen ze, persweeën! Die heb ik bij onze dochter duidelijk niet gehad. Ik kon niet anders dan meegeven en gelukkig mocht dat ook. Ik voelde gewoon precies wanneer mijn baarmoeder duwde, dus toen duwde ik mee. Niet als een malle geperst maar echt met de druk mee geduwd. Wat een verademing dat dat kon! Na een paar keer was het hoofdje geboren! Wauw! Dit ging goed, ik kon het haast niet geloven dat z’n hoofdje er al was. Ik moest wachten op de volgende wee en dat duurde voor mijn gevoel lang. Zeker omdat ze zeiden dat er waarschijnlijk nog maar 1 wee nodig was. Daar voelde ik hem eindelijk opkomen en met nog 1 keer goed mee duwen kwam onze zoon eruit. Ik hoorde: kijk naar beneden kijk naar beneden, pak hem maar! Woow! Aanpakken? Hij is zo glad en glibberig! Ik heb hem zelf kunnen aanpakken en tegen me aan gelegd. Wat bijzonder zeg! Ik voelde me echt geweldig! Onze zoon is geboren en ik heb hem zelf aan kunnen pakken!
Zo goed als het lukte ging ik eindelijk op bed liggen met onze zoon in mijn armen. We werden lekker toegedekt en konden samen even rustig bijkomen. Na een tijdje was de navelstreng uit geklopt en mocht mijn man hem doorknippen. De placenta kwam gelukkig ook vrij makkelijk na een tijdje, dus ook dat verliep soepel. Helaas moest ik nog wel gehecht worden, dus alsnog met de benen omhoog in de beugels maar dat kleine mannetje in m’n armen maakte alles goed.
Onze zoon is op 1 maart geboren dus uiteindelijk is het allemaal snel gegaan. De verloskundige gaf aan dat ze het een prachtige rustige bevalling vond en het voor haar ook een primeur was dat ze bij een bevalling was die staand werd gedaan! Hahaha! Ze vond het super om te zien hoe ik mijn lichaam had aangevoeld zei ze. Ook dat ik eigenlijk maar weinig geperst heb, maar de baby er haast uit gezucht heb. De persademhaling heb ik ook maar 2 keer toegepast omdat het voor mijn gevoel niet nodig was zo hard en lang te persen. Heel apart hoe je lichaam en hoofd op zo’n moment reageren.
Ik kijk super goed terug op de bevalling. We genieten nu volop van ons mooie mannetje en onze kraamweek. Onze dochter
vind het heel interessant maar nog wel een beetje spannend, maar dat komt helemaal goed.
Alle dames, heel veel succes en ik hoop dat het voor jullie ook allemaal zo’n goede bevalling gaat worden.
Marielle, weer bedankt voor de lessen. Ik heb er ook nu weer veel aan gehad. En als ik hoor dat ik weer zo rustig en ontspannen was, ben ik ook best trots op mezelf ☺