Onder controle

 

Op maandagavond 3 september ben ik nog naar de yoga geweest. Inmiddels 39 weken zwanger. Aan het eind van de les stond ik op en voelde ik wat… Zijn dat mijn vliezen? Ik voelde ook een pijnscheut in mijn rug. Wilma grapte nog “Heb je rugweeën?” Nou dat zou maar zo kunnen dacht ik bij mezelf, maar het zal vast niet. Snel naar huis en afwachten of het gaat beginnen. Dinsdag moest ik toch naar de verloskundige, maar het waren waarschijnlijk mijn vliezen niet. Wel was mijn bloeddruk een stuk hoger dan normaal. Linda zei al: dit kan wel eens een voorteken zijn. Dinsdagnacht moest ik rond 2:00 uur naar de wc. Ik stond op, en toen braken toch echt mijn vliezen! Ik ben nog even op bed gaan liggen en tegen 4:00 uur begonnen de weeën. Ik begon te timen met de weeën app. Ik vroeg mijn man om vast mijn ouders te bellen voor onze dochter. Omdat de ontsluiting bij onze eerste heel snel was gegaan (5 uur), had ik met de verloskundige afgesproken om meteen te bellen als de weeën regelmatig zouden worden. Ik wilde namelijk graag naar het ziekenhuis. Ik vond de weeën al gelijk vrij heftig. Overslaan die buikademhaling en op naar de flankademhaling! Ik vroeg mijn man om de verloskundige vast te bellen. Ik voelde aan mijn lichaam dat het snel ging. Nienke was al met een bevalling bezig en kon niet weg. Ze zou proberen om iemand anders te bereiken en ons dan terug bellen. Ik raakte een klein beetje in paniek, maar kon me aardig rustig houden door de ademhaling. Mijn ouders arriveerden en ik moest overgeven. Ik herinnerde me dat Wilma (volgens mij) al eens gezegd had dat je dan al een aardig eind op weg bent?! Ik vroeg mijn man of hij de verloskundige weer wilde bellen om te vragen of we vast konden gaan. Dat was goed. Er zou iemand uit Aalten komen en die zou ze dan direct naar het ziekenhuis sturen. Fijn, hulp onderweg! Ik zag het al voor me, een thuisbevalling met zijn tweetjes……

We kwamen tegelijk met de verloskundige aan bij het ziekenhuis. Ze was me nog even aan het observeren. Ik wilde graag dat ze zou kijken hoe ver ik was, want ik had al aandrang om te persen leek het. Ik ging op bed liggen en bleek al op 8-9 cm te zitten! Ze vertelde achteraf dat ze dat niet verwacht had. Ze vond het ook mooi om te zien hoe ik de flankademhaling toepaste, dat komt wel goed! Ik kwam op een punt dat ik dacht oooohhh ik kan niet meer. Ik hoorde de stem van Wilma: dan ben je er bijna! Nog even doorzetten. Ik mocht langzaam een beetje meepersen, dit was ook bijna niet meer tegen de houden. Ik had met Wel en Wee afgesproken dat ze een knip zouden zetten ivm mijn vorige bevalling. Deze verloskundige gaf aan dat we het ook op handen en knieën konden proberen. Wellicht was het dan niet nodig om de knip te zetten. Ik had inmiddels volledige ontsluiting. Dus na de volgende wee omdraaien. Even tot rust komen en de persweeën kwamen! Ook deze ademhaling wist ik me goed te herinneren uit de lessen. Mijn man telde hardop mee. Ik voelde aan mijn lichaam dat de baby naar beneden ging. Ze kon het hoofdje al zien! En daar was na 8 minuten persen onze zoon! Jemig, wat een verschil met de vorige bevalling. Daar heb ik twee uur geperst (zonder persweeën), en toen kreeg ik haar er niet uit. Nu duurde mijn hele bevalling ongeveer twee uur. Dankzij het bevallen op handen en knieën ook maar een paar hechtingen. Ik heb echt veel aan de lessen gehad. Ik wist ook zelf alle ademhalingstechnieken nog, ik hoorde regelmatig de stem van Wilma in mijn achterhoofd. Dat heeft me echt geholpen met de flank- en de persademhaling. Dat had ik eerlijk gezegd van tevoren echt niet gedacht. Mijn man was ook onder de indruk, zo’n verschil met de vorige bevalling. Nu lekker genieten van een fijne kraamweek.